Nie szczepimy się przeciw COVID-19

Lekarze dla zdrowia

##--plugin|marquee--##

NASZĄ MISJĄ JEST

kontakt ulotki grafiki facebook twitter telegram rummble

Zagadnienia prawne

UDOSTĘPNIJ ARTYKUŁ Z GRAFIKĄ: Facebook Twitter Telegram Instagram
Niezbędnik prawny - podstawowe prawa i obowiązki

W czasach, gdy nasze prawa i wolności obywatelskie oraz pracownicze są pomijane lub łamane pod pretekstem ochrony społeczeństwa przed zagrożeniem epidemicznym, a przepisy Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej ignorowane przez władze publiczne, postanowiliśmy przygotować dla Państwa krótki "niezbędnik prawny".

Szanowni Państwo,

w czasach, gdy nasze prawa i wolności obywatelskie oraz pracownicze są pomijane lub łamane pod pretekstem ochrony społeczeństwa przed zagrożeniem epidemicznym, a przepisy Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej ignorowane przez władze publiczne, postanowiliśmy przygotować dla Państwa krótki "niezbędnik prawny".

Powstał on przy pomocy naszych prawników w ten sposób, że z najważniejszych w tym kontekście ustaw, począwszy od Konstytucji RP, zostały stworzone krótkie wyciągi, a cały materiał został podzielony na następujące moduły:

  1. podstawowe prawa obywateli i obowiązki państwa,

  2. podstawowe prawa dziecka i obowiązki rodziców,

  3. podstawowe prawa pracownika i obowiązki pracodawcy,

  4. podstawowe prawa pacjenta i obowiązki lekarza,

  5. podstawowe zasady prowadzenia eksperymentów medycznych i badań klinicznych.

Podkreślamy, że umieszczone w "niezbędniku" przepisy obowiązują cały czas, także w okresie pandemii.

Proponowany "niezbędnik" nie jest dziełem skończonym. Liczymy na Państwa aktywny udział w jego dalszym udoskonalaniu. Będzie on także na bieżąco aktualizowany aby być na bieżąco ze zmieniającymi się regulacjami.

PODSTAWOWE PRAWA OBYWATELI I OBOWIĄZKI PAŃSTWA

Konstytucja RP (wyciąg)

RZECZPOSPOLITA POLSKA JAKO PAŃSTWO PRAWA

Art. 2.

Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

OBOWIĄZEK PAŃSTWA OCHRONY PRAWNEJ WOLNOŚCI OBYWATELSKICH

Art. 31.

1. Wolność człowieka podlega ochronie prawnej.
2. Każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych. Nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje.
3. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.

ZASADA RÓWNOŚCI WOBEC PRAWA

Art. 32.

1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.
2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

OBOWIĄZEK PAŃSTWA PRAWNEJ OCHRONY ŻYCIA

Art. 38. Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia.

ZAKAZ PROWADZENIA EKSPERYMENTÓW MEDYCZNYCH BEZ DOBROWONEJ ZGODY UCZESTNIKA

Art. 39. Nikt nie może być poddany eksperymentom naukowym, w tym medycznym, bez dobrowolnie wyrażonej zgody.

OBOWIĄZEK PAŃSTWA OCHRONY PRAWNEJ ŻYCIA PRYWATNEGO OBYWATELI

Art. 47. Każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym.

PRAWO RODZICÓW DO WYCHOWYWANIA DZIECI ZGODNIE Z WŁASNYMI PRZEKONANIAMI

Art. 48.

1.Rodzice mają prawo do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami. Wychowanie to powinno uwzględniać stopień dojrzałości dziecka, a także wolność jego sumienia i wyznania oraz jego przekonania. (…)

ZAKAZ UJAWNIANIA I GROMADZENIA INFORMACJI OSOBOWYCH BEZ PODSTAWY USTAWOWEJ

Art. 51.

1. Nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby.
2. Władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym. (…)

WOLNOŚĆ WYRAŻANIA POGLĄDÓW I ROZPOWSZECHNIANIA INFORMACJI

Art. 54.

1. Każdemu zapewnia się wolność wyrażania swoich poglądów oraz pozyskiwania i rozpowszechniania informacji.
2. Cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu oraz koncesjonowanie prasy są zakazane. Ustawa może wprowadzić obowiązek uprzedniego uzyskania koncesji na prowadzenie stacji radiowej lub telewizyjnej.

PRAWO DO OCHRONY ZDROWIA

Art. 68.

1. Każdy ma prawo do ochrony zdrowia.
2. Obywatelom, niezależnie od ich sytuacji materialnej, władze publiczne zapewniają równy dostęp do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych. Warunki i zakres udzielania świadczeń określa ustawa.
3. Władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom, kobietom ciężarnym, osobom niepełnosprawnym i osobom w podeszłym wieku.
4. Władze publiczne są obowiązane do zwalczania chorób epidemicznych i zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska.
5. Władze publiczne popierają rozwój kultury fizycznej, zwłaszcza wśród dzieci i młodzieży.

OBOWIĄZEK PAŃSTWA OCHRONY PRAW DZIECKA

Art. 72.

1. Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją.
2. Dziecko pozbawione opieki rodzicielskiej ma prawo do opieki i pomocy władz publicznych.
3. W toku ustalania praw dziecka organy władzy publicznej oraz osoby odpowiedzialne za dziecko są obowiązane do wysłuchania i w miarę możliwości uwzględnienia zdania dziecka.
4. Ustawa określa kompetencje i sposób powoływania Rzecznika Praw Dziecka.

OBOWIĄZEK PAŃSTWA OCHRONY KONSUMENTÓW

Art. 76. Władze publiczne chronią konsumentów, użytkowników i najemców przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu, prywatności i bezpieczeństwu oraz przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi. Zakres tej ochrony określa ustawa.

PRAWO DO WYNAGRODZENIA SZKODY POWSTAŁEJ PRZEZ NADUŻYCIE WŁADZY

Art. 77.

1. Każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody, jaka została mu wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej.
2. Ustawa nie może nikomu zamykać drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności lub praw.

ZAKAZ WYDAWANIA ROZPORZĄDZEŃ BEZ WYRAŹNEJ I SZCZEGÓŁOWEJ PODSTAWY USTAWOWEJ

Art. 92.

1. Rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu.
2. Organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji, o których mowa w ust. 1, innemu organowi.


Kodeks cywilny (wyciąg)

PRAWO DO WYRÓWNANIA SZKODY POWSTAŁEJ PRZEZ NADUŻYCIE LU NIEWYKONYWANIE WŁADZY PUBLICZNEJ

Art. 417.

§ 1. Za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej ponosi odpowiedzialność Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego lub inna osoba prawna wykonująca tę władzę z mocy prawa.
§ 2. Jeżeli wykonywanie zadań z zakresu władzy publicznej zlecono, na podstawie porozumienia, jednostce samorządu terytorialnego albo innej osobie prawnej, solidarną odpowiedzialność za wyrządzoną szkodę ponosi ich wykonawca oraz zlecająca je jednostka samorządu terytorialnego albo Skarb Państwa.

PRAWO DO WYRÓWNANIA SZKODY NA OSOBIE POWSTAŁEJ PRZEZ LEGALNE WYKONYWANIE WŁADZY PUBLICZNEJ

Art. 4172. Jeżeli przez zgodne z prawem wykonywanie władzy publicznej została wyrządzona szkoda na osobie, poszkodowany może żądać całkowitego lub częściowego jej naprawienia oraz zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę, gdy okoliczności, a zwłaszcza niezdolność poszkodowanego do pracy lub jego ciężkie położenie materialne, wskazują, że wymagają tego względy słuszności.

Kodeks karny (wyciąg)

PRZESTĘPSTWO SPROWADZENIA NIEBEZPIECZEŃSTWA W WIELKICH ROZMIARACH

Art. 165.

§ 1. Kto sprowadza niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób albo dla mienia w wielkich rozmiarach:

1) powodując zagrożenie epidemiologiczne lub szerzenie się choroby zakaźnej albo zarazy zwierzęcej lub roślinnej,
2) wyrabiając lub wprowadzając do obrotu szkodliwe dla zdrowia substancje, środki spożywcze lub inne artykuły powszechnego użytku lub też środki farmaceutyczne nieodpowiadające obowiązującym warunkom jakości,
3) powodując uszkodzenie lub unieruchomienie urządzenia użyteczności publicznej, w szczególności urządzenia dostarczającego wodę, światło, ciepło, gaz, energię albo urządzenia zabezpieczającego przed nastąpieniem niebezpieczeństwa powszechnego lub służącego do jego uchylenia,
4) zakłócając, uniemożliwiając lub w inny sposób wpływając na automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie danych informatycznych,
5) działając w inny sposób w okolicznościach szczególnie niebezpiecznych, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 4. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 2 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

PODSTAWOWE PRAWA DZIECKA I OBOWIĄZKI RODZICÓW (OPIEKUNÓW)

Kodeks rodzinny i opiekuńczy (wyciąg)

OBOWIĄZEK RODZICÓW WYSŁUCHANIA DZIECKA

Art. 95.

(…)

§ 4. Rodzice przed powzięciem decyzji w ważniejszych sprawach dotyczących osoby lub majątku dziecka powinni je wysłuchać, jeżeli rozwój umysłowy, stan zdrowia i stopień dojrzałości dziecka na to pozwala, oraz uwzględnić w miarę możliwości jego rozsądne życzenia.

OBOWIĄZEK RODZICÓW TROSKI O ZDROWIE I ROZWÓJ DZIECKA

Art. 96.

§ 1. Rodzice wychowują dziecko pozostające pod ich władzą rodzicielską i kierują nim. Obowiązani są troszczyć się o fizyczny i duchowy rozwój dziecka i przygotować je należycie do pracy dla dobra społeczeństwa odpowiednio do jego uzdolnień. (…)

WSPÓLNE DECYDOWANIE PRZEZ RODZICÓW O ISTOTNYCH SPRAWACH DZIECKA

Art. 97.

(…)

§ 2. Jednakże o istotnych sprawach dziecka rodzice rozstrzygają wspólnie; w braku porozumienia między nimi rozstrzyga sąd opiekuńczy.

Ustawa o Rzeczniku Praw Dziecka (wyciąg)

OBOWIĄZEK RZECZNIKA PRAW DZIECKA DZIAŁANIA NA RZECZ OCHRONY ZDROWIA DZIECI

Art. 3.

1. Rzecznik, w sposób określony w niniejszej ustawie, podejmuje działania mające na celu zapewnienie dziecku pełnego i harmonijnego rozwoju, z poszanowaniem jego godności i podmiotowości.

2. Rzecznik działa na rzecz ochrony praw dziecka, w szczególności:

1) prawa do życia i ochrony zdrowia;

(…)

3. Rzecznik podejmuje działania zmierzające do ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem, demoralizacją, zaniedbaniem oraz innym złym traktowaniem.

(…)

OBOWIĄZEK WSPÓŁDZIAŁANIA RZECZNIKA PRAW DZIECKA Z ORGANIZACJAMI SPOŁECZNYMI

Art. 11a. Rzecznik współdziała ze stowarzyszeniami, ruchami obywatelskimi, innymi dobrowolnymi zrzeszeniami i fundacjami działającymi na rzecz ochrony praw dziecka.

Deklaracja Praw Dziecka Uchwalona przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 20 listopada 1959 roku (wyciąg)

ZAKAZ ZMUSZANIA DZIECI DO CZYNNOŚCI, KTÓRE MOGŁYBY IM ZASZKODZIĆ

9. Zasada 9 - Dziecko należy chronić przed wszelkiego rodzaju zaniedbaniem, okrucieństwem i wyzyskiem. Nie powinno ono być przedmiotem handlu w żadnej formie. Dziecko nie wolno przyjmować do pracy zarobkowej przed osiągnięciem odpowiedniego, minimalnego wieku. Dziecko nie wolno w żadnym razie zmuszać ani upoważniać do wykonywania jakiegokolwiek zawodu lub pełnienia czynności, które by wpływały szkodliwie na jego rozwój fizyczny, umysłowy lub moralny.

Konwencja o Prawach Dziecka; Dz.U.2000.2.11 KONWENCJA O PRAWACH DZIECKA przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (wyciąg)

OBOWIĄZEK PAŃSTWA ZAPEWNIENIA DZIECIOM NAJWYŻSZEGO POZIOMU LECZENIA CHORÓB I REHABILITACJI

Art. 24.

1. Państwa-Strony uznają prawo dziecka do najwyższego poziomu zdrowia i udogodnień w zakresie leczenia chorób oraz rehabilitacji zdrowotnej. Państwa-Strony będą dążyły do zapewnienia, aby żadne dziecko nie było pozbawione prawa dostępu do tego rodzaju opieki zdrowotnej.

2. Państwa-Strony będą dążyły do pełnej realizacji tego prawa, a w szczególności podejmą niezbędne kroki w celu:

a) zmniejszenia śmiertelności wśród noworodków i dzieci; b) zapewnienia udzielania koniecznej pomocy oraz opieki zdrowotnej wszystkim dzieciom, ze szczególnym uwzględnieniem rozwoju podstawowej opieki zdrowotnej;

c) zwalczania chorób i niedożywienia, w tym - w ramach podstawowej opieki zdrowotnej - przez wykorzystanie między innymi łatwo dostępnych technik oraz przez dostarczanie odpowiednich pożywnych produktów żywnościowych i wody pitnej, z uwzględnieniem niebezpieczeństwa oraz ryzyka zanieczyszczenia środowiska naturalnego;

d) zapewnienia matkom właściwej opieki zdrowotnej w okresie przed i po urodzeniu dziecka;

e) zapewnienia, aby wszystkie grupy społeczne, w szczególności rodzice oraz dzieci, były informowane i posiadały dostęp do oświaty oraz otrzymywały wsparcie w korzystaniu z podstawowej wiedzy w zakresie zdrowia dziecka i karmienia, korzyści z karmienia piersią, higieny i warunków zdrowotnych otoczenia, a także zapobiegania wypadkom;

f) rozwoju profilaktycznej opieki zdrowotnej, poradnictwa dla rodziców oraz wychowania i usług w zakresie planowania rodziny.

3. Państwa-Strony będą podejmowały wszelkie właściwe i skuteczne kroki na rzecz zniesienia tradycyjnych praktyk przynoszących szkodę zdrowiu dziecka.

4. Państwa-Strony zobowiązują się działać na rzecz sprzyjania i zachęcania do rozwoju współpracy międzynarodowej w celu stopniowego osiągania pełnej realizacji praw uznanych w niniejszym artykule. W związku z tym szczególna uwaga będzie zwrócona na potrzeby krajów rozwijających się.

OBOWIĄZEK PAŃSTWA OCHRONY DZIECI PRZED WSZELKIMI FORMAMI WYZYSKU

Art. 36. Państwa-Strony będą bronić dziecko przed wszelkimi innymi formami wyzysku, w jakimkolwiek aspekcie naruszającym dobro dziecka.

PODSTAWOWE PRAWA PRACOWNIKA I OBOWIĄZKI PRACODAWCY

Kodeks pracy (wyciąg)

ZAKAZ NADUŻYWANIA PRAWA PRZEZ PRACODAWCĘ I PRACOWNIKA

Art. 8. Nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony.

OBOWIĄZEK PRACODAWCY SZANOWANIA GODNOŚCI I DÓBR OSOBISTYCH PRACOWNIKA

Art. 111. Pracodawca jest obowiązany szanować godność i inne dobra osobiste pracownika.

OBOWIĄZEK PRACODAWCY RÓWNEGO TRAKTOWANIA PRACOWNIKÓW

Art. 112. Pracownicy mają równe prawa z tytułu jednakowego wypełniania takich samych obowiązków; dotyczy to w szczególności równego traktowania mężczyzn i kobiet w zatrudnieniu.

ZAKAZ PRACODAWCY DYSKRYMINACJI W ZATRUDNIENIU

Art. 113. Jakakolwiek dyskryminacja w zatrudnieniu, bezpośrednia lub pośrednia, w szczególności ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony, zatrudnienie w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy - jest niedopuszczalna.

OBOWIĄZEK PRACODAWCY ZAPEWNIENIA BEZPIECZNYCH WARUNKÓW PRACY

Art. 15. Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom bezpieczne i higieniczne warunki pracy.

ZAKAZ DYSKRYMINACJI PRACOWNIKÓW PRZEZ PRACODAWCĘ

Art. 18 3a

§ 1. Pracownicy powinni być równo traktowani w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych, w szczególności bez względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony, zatrudnienie w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy.

§ 2. Równe traktowanie w zatrudnieniu oznacza niedyskryminowanie w jakikolwiek sposób, bezpośrednio lub pośrednio, z przyczyn określonych w § 1.

§ 3. Dyskryminowanie bezpośrednie istnieje wtedy, gdy pracownik z jednej lub z kilku przyczyn określonych w § 1 był, jest lub mógłby być traktowany w porównywalnej sytuacji mniej korzystnie niż inni pracownicy.

§ 4. Dyskryminowanie pośrednie istnieje wtedy, gdy na skutek pozornie neutralnego postanowienia, zastosowanego kryterium lub podjętego działania występują lub mogłyby wystąpić niekorzystne dysproporcje albo szczególnie niekorzystna sytuacja w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych wobec wszystkich lub znacznej liczby pracowników należących do grupy wyróżnionej ze względu na jedną lub kilka przyczyn określonych w § 1, chyba że postanowienie, kryterium lub działanie jest obiektywnie uzasadnione ze względu na zgodny z prawem cel, który ma być osiągnięty, a środki służące osiągnięciu tego celu są właściwe i konieczne.

§ 5. Przejawem dyskryminowania w rozumieniu § 2 jest także:

1) działanie polegające na zachęcaniu innej osoby do naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu lub nakazaniu jej naruszenia tej zasady;
2) niepożądane zachowanie, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności pracownika i stworzenie wobec niego zastraszającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery (molestowanie).

§ 6. Dyskryminowaniem ze względu na płeć jest także każde niepożądane zachowanie o charakterze seksualnym lub odnoszące się do płci pracownika, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności pracownika, w szczególności stworzenie wobec niego zastraszającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery; na zachowanie to mogą się składać fizyczne, werbalne lub pozawerbalne elementy (molestowanie seksualne).

§ 7. Podporządkowanie się przez pracownika molestowaniu lub molestowaniu seksualnemu, a także podjęcie przez niego działań przeciwstawiających się molestowaniu lub molestowaniu seksualnemu nie może powodować jakichkolwiek negatywnych konsekwencji wobec pracownika.

PRAWO DO ODSZKODOWANIA Z TYTUŁU NARUSZENIA ZASADY RÓWNEGO TRAKTOWANIA I ZAKAZU DYSKRYMINACJI

Art. 183d. Osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości nie niższej niż minimalne wynagrodzenie za pracę, ustalane na podstawie odrębnych przepisów.

ZAKAZ RETORSJI ZA SKORZYSTANIE Z PRAWA DO RÓWNEGO TRAKTOWANIA PRZEZ PRACOWNIKA

Art. 18 3e

§ 1. Skorzystanie przez pracownika z uprawnień przysługujących z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu nie może być podstawą niekorzystnego traktowania pracownika, a także nie może powodować jakichkolwiek negatywnych konsekwencji wobec pracownika, zwłaszcza nie może stanowić przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie przez pracodawcę stosunku pracy lub jego rozwiązanie bez wypowiedzenia.

§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do pracownika, który udzielił w jakiejkolwiek formie wsparcia pracownikowi korzystającemu z uprawnień przysługujących z tytułu naruszenia zasady równego traktowania w zatrudnieniu

PODSTAWOWE OBOWIĄZKI ORGANIZACYJNE PRACODAWCY

Art. 94. Pracodawca jest obowiązany w szczególności:

1) zaznajamiać pracowników podejmujących pracę z zakresem ich obowiązków, sposobem wykonywania pracy na wyznaczonych stanowiskach oraz ich podstawowymi uprawnieniami;

2) organizować pracę w sposób zapewniający pełne wykorzystanie czasu pracy, jak również osiąganie przez pracowników, przy wykorzystaniu ich uzdolnień i kwalifikacji, wysokiej wydajności i należytej jakości pracy;

2a) organizować pracę w sposób zapewniający zmniejszenie uciążliwości pracy, zwłaszcza pracy monotonnej i pracy w ustalonym z góry tempie;

2b) przeciwdziałać dyskryminacji w zatrudnieniu, w szczególności ze względu na płeć, wiek, niepełnosprawność, rasę, religię, narodowość, przekonania polityczne, przynależność związkową, pochodzenie etniczne, wyznanie, orientację seksualną, a także ze względu na zatrudnienie na czas określony lub nieokreślony albo w pełnym lub w niepełnym wymiarze czasu pracy; (…)

4) zapewniać bezpieczne i higieniczne warunki pracy oraz prowadzić systematyczne szkolenie pracowników w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy; (…)

PODSTAWOWE PRAWA PACJENTA I OBOWIĄZKI LEKARZA

Ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (wyciąg)

PRAWO PACJENTA DO ZADOŚĆUCZYNIENIA ZA ZAWINIONE NARUSZENIE PRAW PACJENTA

Art. 4. 1. W razie zawinionego naruszenia praw pacjenta sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na podstawie art. 448 Kodeksu cywilnego.

PRAWO PACJENTA CO ŚWIADCZEŃ ZDROWOTNYCH OPARTYCH NA AKTUALNEJ WIEDZY MEDYCZNEJ

Art. 6.

1. Pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej. (…)

3. Pacjent ma prawo żądać, aby udzielający mu świadczeń zdrowotnych:

1) lekarz zasięgnął opinii innego lekarza lub zwołał konsylium lekarskie; (…)

PRAWO PACJENTA DO ŚWIADCZEŃ ZDROWOTNYCH UDZIELANYCH Z NALEŻYTĄ STARANNOŚCIĄ

Art. 8. Pacjent ma prawo do świadczeń zdrowotnych udzielanych z należytą starannością przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających określonym w odrębnych przepisach wymaganiom fachowym i sanitarnym. Przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych osoby wykonujące zawód medyczny kierują się zasadami etyki zawodowej określonymi przez właściwe samorządy zawodów medycznych.

PRAWO PACJENTA DO INFORMACJI O SWOIM STANIE ZDROWIA

Art. 9.

1.Pacjent ma prawo do informacji o swoim stanie zdrowia. (…)

PRAWO PACJENTA DO ZGŁASZANIA DZIAŁAŃ NIEPOŻĄDANYCH

Art. 12a. Pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy, lub opiekun faktyczny ma prawo zgłaszania osobom wykonującym zawód medyczny, Prezesowi Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych lub podmiotowi odpowiedzialnemu za wprowadzenie produktu leczniczego do obrotu działania niepożądanego produktu leczniczego zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2019 r. poz. 499, z późn. Zm.1) ).

PRAWO PACJENTA DO WYRAŻENIA ZGODY LUB ODMOWY ŚWIADCZEŃ ZDROWOTNYCH

Art. 16. Pacjent ma prawo do wyrażenia zgody na udzielenie określonych świadczeń zdrowotnych lub odmowy takiej zgody, po uzyskaniu informacji w zakresie określonym w art. 9.

PRAWO PACJENTA DO WYRAŻENIA ZGODY NA PRZEPROWADZENIE BADANIA LUB UDZIELENIE INNYCH ŚWIADCZEŃ ZDROWOTNYCH

Art. 17.

1. Pacjent, w tym małoletni, który ukończył 16 lat, ma prawo do wyrażenia zgody na przeprowadzenie badania lub udzielenie innych świadczeń zdrowotnych.

2. Przedstawiciel ustawowy pacjenta małoletniego, całkowicie ubezwłasnowolnionego lub niezdolnego do świadomego wyrażenia zgody, ma prawo do wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 1. W przypadku braku przedstawiciela ustawowego prawo to, w odniesieniu do badania, może wykonać opiekun faktyczny.

3. Pacjent małoletni, który ukończył 16 lat, osoba ubezwłasnowolniona albo pacjent chory psychicznie lub upośledzony umysłowo, lecz dysponujący dostatecznym rozeznaniem, ma prawo do wyrażenia sprzeciwu co do udzielenia świadczenia zdrowotnego, pomimo zgody przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego. W takim przypadku wymagane jest zezwolenie sądu opiekuńczego.

4. Zgoda oraz sprzeciw, o których mowa w ust. 1-3, mogą być wyrażone ustnie albo przez takie zachowanie się osób wymienionych w tych przepisach, które w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje na wolę poddania się czynnościom proponowanym przez osobę wykonującą zawód medyczny albo brak takiej woli.

ZASADA ZGODY PISEMNEJ PACJENTA PRZY PODWYŻSZONYM RYZYKU

Art. 18.

1.W przypadku zabiegu operacyjnego albo zastosowania metody leczenia lub diagnostyki stwarzających podwyższone ryzyko dla pacjenta, zgodę, o której mowa w art. 17 ust. 1, wyraża się w formie pisemnej. (…)

PRAWO PACJENTA WNIESIENIA SPRZECIWU WOBEC OPINII LUB ORZECZENIA

Art. 31.

1.Pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wnieść sprzeciw wobec opinii albo orzeczenia określonych w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, jeżeli opinia albo orzeczenie ma wpływ na prawa lub obowiązki pacjenta wynikające z przepisów prawa. (…)

GŁÓWNE ZADANIA RZECZNIKA PRAW PACJENTA

Art. 47.

1. Do zakresu działania Rzecznika należy:

1) prowadzenie postępowań w sprawach praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów; (…)

9) współpraca z organizacjami pozarządowymi, społecznymi i zawodowymi, do których celów statutowych należy ochrona praw pacjenta;

ZAKAZ STOSOWANIA PRAKTYK NARUSZAJĄCYCH ZBIOROWE PRAWA PACJENTÓW

Art. 59.

1. Przez praktykę naruszającą zbiorowe prawa pacjentów rozumie się:

1) bezprawne zorganizowane działania lub zaniechania podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, (…)

2. Zakazane jest stosowanie praktyk naruszających zbiorowe prawa pacjentów.

3. Ochrona zbiorowych praw pacjentów przewidziana w ustawie nie wyłącza ochrony wynikającej z innych ustaw, w szczególności z przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów oraz przepisów o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym.

PRAWO DO ODSZKODOWANIA Z TYTUŁU ZDARZEŃ MEDYCZNYCH

Art. 67a.

1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do zakażenia pacjenta biologicznym czynnikiem chorobotwórczym, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia pacjenta albo śmierci pacjenta będącego następstwem niezgodnych z aktualną wiedzą medyczną:

1) diagnozy, jeżeli spowodowała ona niewłaściwe leczenie albo opóźniła właściwe leczenie, przyczyniając się do rozwoju choroby,

2) leczenia, w tym wykonania zabiegu operacyjnego,

3) zastosowania produktu leczniczego lub wyrobu medycznego - zwanego dalej "zdarzeniem medycznym". (…)

PRAWO PACJENTA WYSTĄPIENIA Z WNIOSKIEM O USTALENIE ZDARZENIA MEDYCZNEGO

Art. 67b.

1. W przypadku:

1) zakażenia, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, o których mowa w art. 67a ust. 1 - pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy mogą wystąpić z wnioskiem o ustalenie zdarzenia medycznego, (…)

Ustawa o zawodzie lekarza i lekarza dentysty (wyciąg)

OBOWIĄZEK LEKARZA WYKONYWANIA ZAWODU ZGODNIE Z AKTUALNĄ WIEDZĄ MEDYCZNĄ

Art. 4. Lekarz ma obowiązek wykonywać zawód, zgodnie ze wskazaniami aktualnej wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami zapobiegania, rozpoznawania i leczenia chorób, zgodnie z zasadami etyki zawodowej oraz z należytą starannością.

Kodeks Etyki Lekarskiej (wyciąg)

OBOWIĄZEK LEKARZA PRZESTRZEGANIA PRAW CZŁOWIEKA I DBANIA O GODNOŚĆ ZAWODU

Art. 1.

1. Zasady etyki lekarskiej wynikają z ogólnych norm etycznych.
2. Zobowiązują one lekarza do przestrzegania praw człowieka i dbania o godność zawodu lekarskiego.
3. Naruszeniem godności zawodu jest każde postępowanie lekarza, które podważa zaufanie do zawodu.

OBOWIĄZEK LEKARZA OCHRONY ŻYCIA I ZDROWIA LUDZKIEGO

Art. 2.

1. Powołaniem lekarza jest ochrona życia i zdrowia ludzkiego, zapobieganie chorobom, leczenie chorych oraz niesienie ulgi w cierpieniu; lekarz nie może posługiwać się wiedzą i umiejętnością lekarską w działaniach sprzecznych z tym powołaniem.

2. Najwyższym nakazem etycznym lekarza jest dobro chorego - salus aegroti suprema lex esto. Mechanizmy rynkowe, naciski społeczne i wymagania administracyjne nie zwalniają lekarza z przestrzegania tej zasady.

OBOWIĄZEK LEKARZA RÓWNEGO TRAKTOWANIA PACJENTÓW

Art. 3. Lekarz powinien zawsze wypełniać swoje obowiązki z poszanowaniem człowieka bez względu na wiek, płeć, rasę, wyposażenie genetyczne, narodowość, wyznanie, przynależność społeczną, sytuację materialną, poglądy polityczne lub inne uwarunkowania.

PRAWO LEKARZA DO SWOBODY DZIAŁAŃ ZAWODOWYCH

Art. 4. Dla wypełnienia swoich zadań lekarz powinien zachować swobodę działań zawodowych, zgodnie ze swoim sumieniem i współczesną wiedzą medyczną.

PRAWO LEKARZA DO WYBORU METODY POSTĘPOWANIA

Art. 6. Lekarz ma swobodę wyboru w zakresie metod postępowania, które uzna za najskuteczniejsze. Powinien jednak ograniczyć czynności medyczne do rzeczywiście potrzebnych choremu zgodnie z aktualnym stanem wiedzy.

PRAWO LEKARZA DO NIEPODJĘCIA SIĘ LUB ODSTĄPIENIA OD LECZENIA PACJENTA

Art. 7. W szczególnie uzasadnionych wypadkach lekarz może nie podjąć się lub odstąpić od leczenia chorego, z wyjątkiem przypadków nie cierpiących zwłoki. Nie podejmując albo odstępując od leczenia lekarz winien wskazać choremu inną możliwość uzyskania pomocy lekarskiej.

OBOWIĄZEK LEKARZA ZACHOWANIA NALEŻYTEJ STARANNOŚCI

Art. 8. Lekarz powinien przeprowadzać wszelkie postępowanie diagnostyczne, lecznicze i zapobiegawcze z należytą starannością, poświęcając im niezbędny czas.

OBOWIĄZEK LEKARZA UPRZEDNIEGO ZBADANIA PACJENTA

Art. 9. Lekarz może podejmować leczenie jedynie po uprzednim zbadaniu pacjenta. Wyjątki stanowią sytuacje, gdy porada lekarska może być udzielona wyłącznie na odległość.

ZAKAZ WYKRACZANIA LEKARZA POZA SWOJE UMIEJĘTNOŚCI

Art. 10.

1. Lekarz nie powinien wykraczać poza swoje umiejętności zawodowe przy wykonywaniu czynności diagnostycznych, zapobiegawczych, leczniczych i orzeczniczych.

2. Jeżeli zakres tych czynności przewyższa umiejętności lekarza, wówczas winien się zwrócić do bardziej kompetentnego kolegi. Nie dotyczy to nagłych wypadków i ciężkich zachorowań, gdy zwłoka może zagrażać zdrowiu lub życiu chorego.

OBOWIĄZEK LEKARZA ZAPEWNIENIA ODPOWIEDNIEJ JAKOŚCI OPIEKI NAD PACJENTEM

Art. 11. Lekarz winien zabiegać o wykonywanie swego zawodu w warunkach, które zapewniają odpowiednią jakość opieki nad pacjentem.

OBOWIĄZEK LEKARZA SZANOWANIA GODNOŚCI PACJENTA

Art. 12.

1. Lekarz powinien życzliwie i kulturalnie traktować pacjentów, szanując ich godność osobistą, prawo do intymności i prywatności.

2. Relacje między pacjentem, a lekarzem powinny opierać się na ich wzajemnym zaufaniu; dlatego pacjent powinien mieć prawo do wyboru lekarza.

OBOWIĄZEK LEKARZA RESPEKTOWANIA PRAWA PACJENTA DO ŚWIADOMEGO UDZIAŁU W PODEJMOWANIU DECYZJI

Art. 13.

1. Obowiązkiem lekarza jest respektowanie prawa pacjenta do świadomego udziału w podejmowaniu decyzji dotyczących jego zdrowia.

2. Informacja udzielona pacjentowi powinna być sformułowana w sposób dla niego zrozumiały.

3. Lekarz powinien poinformować pacjenta o stopniu ewentualnego ryzyka zabiegów diagnostycznych i leczniczych i spodziewanych korzyściach związanych z wykonywaniem tych zabiegów, a także o możliwościach zastosowania innego postępowania medycznego.

ZAKAZ WYWIERANIA PRZEZ LEKARZA WPŁYWU NA PACJENTA

Art. 14. Lekarz nie może wykorzystywać swego wpływu na pacjenta w innym celu niż leczniczy.

OBOWIĄZEK LEKARZA UZYSKIWANIA ZGODY PACJENTA

Art. 15.

1. Postępowanie diagnostyczne, lecznicze i zapobiegawcze wymaga zgody pacjenta. Jeżeli pacjent nie jest zdolny do świadomego wyrażenia zgody, powinien ją wyrazić jego przedstawiciel ustawowy lub osoba faktycznie opiekująca się pacjentem.

2. W przypadku osoby niepełnoletniej, lekarz powinien starać się uzyskać także jej zgodę, o ile jest ona zdolna do świadomego wyrażenia tej zgody.

3. Wszczęcie postępowania diagnostycznego, leczniczego i zapobiegawczego bez zgody pacjenta może być dopuszczone tylko wyjątkowo w szczególnych przypadkach zagrożenia życia lub zdrowia pacjenta lub innych osób.

4. Badanie bez wymaganej zgody pacjenta lekarz może przeprowadzić również na zlecenie organu lub instytucji upoważnionej do tego z mocy prawa, o ile nie stwarza ono nadmiernego ryzyka zdrowotnego dla pacjenta.

5. W razie nie uzyskania zgody na proponowane postępowanie, lekarz powinien nadal, w miarę możliwości, otaczać pacjenta opieką lekarską.

ZAKAZ SPRZECIWU LEKARZA WOBEC ZASIĘGANIA PRZEZ PACJENTA OPINII INNEGO LEKARZA

Art. 18. Lekarz leczący nie może sprzeciwiać się, by chory zasięgał opinii o stanie swego zdrowia i postępowaniu lekarskim u innego lekarza. Na życzenie pacjenta powinien ułatwić mu taką konsultację.

PRAWO PACJENTA DO KORZYSTANIA Z OPIEKI RODZINY LUB PRZYJACIÓŁ

Art. 19. Chory w trakcie leczenia ma prawo do korzystania z opieki rodziny lub przyjaciół a także do kontaktów z duchownym. Lekarz powinien odnosić się ze zrozumieniem do osób bliskich choremu wyrażających wobec lekarza obawy o zdrowie i życie chorego.

OBOWIĄZEK LEKARZA ZAPEWNIENIA CIĄGŁOŚCI LECZENIA

Art. 20. Lekarz podejmujący się opieki nad chorym powinien starać się zapewnić mu ciągłość leczenia, a w razie potrzeby także pomoc innych lekarzy.

OBOWIĄZEK LEKARZA INFORMOWANIA PACJENTA O SWOJEJ POMYŁCE

Art. 21. W przypadku popełnienia przez lekarza poważnej pomyłki lub wystąpienia nieprzewidzianych powikłań w trakcie leczenia, lekarz powinien poinformować o tym chorego oraz podjąć działania dla naprawy ich następstw.

OBOWIĄZEK LEKARZA SPRAWIEDLIWEGO USTALENIA KOLEJNOŚCI PACJENTÓW

Art. 22. W przypadkach wymagających szczególnych form diagnostyki, terapii lub działań zapobiegawczych, które nie mogą być zastosowane równocześnie u wszystkich potrzebujących, lekarz ustalający kolejność pacjentów powinien opierać się na kryteriach medycznych.

PRAWO LEKARZA UJAWNIENIA ŁAMANIA PRAW CZŁOWIEKA

Art. 27. Lekarz ma prawo do ujawnienia zauważonych faktów zagrożenia zdrowia lub życia w wyniku łamania praw człowieka.

OBOWIĄZEK LEKARZA PRZESTRZEGANIA ZASAD ETYKI BADAŃ NAUKOWYCH I EKSPERYMENTÓW MEDYCZNYCH

Art. 41a. Lekarz przeprowadzający badania naukowe, a w szczególności eksperymenty medyczne, powinien przestrzegać norm i obowiązków wynikających z Kodeksu Etyki Lekarskiej oraz ogólnie przyjętych zasad etyki badań naukowych.

ZAKAZ PROWADZENIA PRZEZ LEKARZA EKSPERYMENTÓW MEDYCZNYCH NIE SŁUŻĄCYCH POPRAWIE ZDROWIA UCZESTNIKA

Art. 42. Eksperymenty medyczne z udziałem człowieka mogą być przeprowadzane przez lekarza, o ile służą poprawie zdrowia pacjenta biorącego udział w doświadczeniu lub wnoszą istotne dane poszerzające zakres wiedzy i umiejętności lekarskich. Lekarz przeprowadzający eksperyment leczniczy powinien być przeświadczony, że spodziewane korzyści dla pacjenta przeważają w istotny sposób nad nieuniknionym ryzykiem.

ZAKAZ NARAŻANIA PACJENTA PRZEZ LEKARZA NA ZWIĘKSZONE RYZYKO EKSPERYMENTU MEDYCZNEGO

Art. 42a.

1. Lekarz przeprowadzając eksperyment leczniczy nie może narażać pacjenta na ryzyko w istotnym stopniu większe niż to, które grozi osobie nie poddanej temu eksperymentowi.

2. Lekarz przeprowadzając eksperyment badawczy może podejmować wyłącznie ryzyko minimalne.

OBOWIĄZEK LEKARZA UZYSKIWANIA ŚWIADOMEJ ZGODY NA UDZIAŁ PACJENTA W EKSPERYMENCIE MEDYCZNYM

Art. 43.

1. Od osoby, która ma być poddana eksperymentowi medycznemu, lekarz musi uzyskać zgodę po uprzednim poinformowaniu jej o wszystkich aspektach doświadczenia, które mogą jej dotyczyć, oraz o prawie do odstąpienia w każdym czasie od udziału w eksperymencie.

2. Osoba wyrażająca zgodę na udział w eksperymencie nie może czynić tego pod wpływem zależności od lekarza czy pozostawania pod jakąkolwiek presją.

3. Lekarz nie może prowadzić eksperymentów badawczych z udziałem osób ubezwłasnowolnionych, żołnierzy służby zasadniczej oraz osób pozbawionych wolności z wyjątkiem badań prowadzonych dla dobra tych grup.

OBOWIĄZEK LEKARZA UZYSKIWANIA ŚWIADOMEJ ZGODY OD PRZEDSTAWICIELI PACJENTA NIEZDOLNEGO DO WYRAŻANIA WOLI

Art. 44.

1. W przypadku pacjenta niezdolnego do świadomego podjęcia decyzji i wyrażania woli, lekarz powinien uzyskać na piśmie zgodę jego przedstawiciela ustawowego lub sądu opiekuńczego.

2. Warunkiem niezbędnym do podjęcia eksperymentu medycznego z udziałem osób wymienionych w ust. 1 jest brak możliwości przeprowadzenia badań o porównywalnej skuteczności z udziałem osób zdolnych do wyrażenia zgody.

OBOWIĄZEK LEKARZA PRZEPROWADZANIA EKSPERYMENTU MEDYCZNEGO ZGODNIE Z ZASADAMI BADAŃ NAUKOWYCH

Art. 45.

1. Lekarz uczestniczący w eksperymentach medycznych musi je przeprowadzać zgodnie z zasadami badań naukowych. Eksperymenty z udziałem człowieka powinny być poprzedzone badaniami in vitro oraz in vivo na zwierzętach. Zwierzęta poddawane eksperymentom należy odpowiednio traktować i w miarę możliwości chronić przed cierpieniem.

2. Lekarzowi nie wolno przeprowadzać eksperymentów badawczych z udziałem człowieka w stadium embrionalnym.

3. Lekarz może przeprowadzać eksperymenty lecznicze z udziałem człowieka w stadium embrionalnym tylko wtedy gdy, spodziewane korzyści zdrowotne w sposób istotny przekraczają ryzyko zdrowotne embrionów nie poddanych eksperymentowi leczniczemu.

OBOWIĄZEK LEKARZA UZYSKIWANIA ZGODY KOMISJI BIOETYCZNEJ NA EKSPERYMENT MEDYCZNY

Art. 46. Projekt każdego eksperymentu z udziałem człowieka powinien być jasno określony i przedłożony do oceny niezależnej komisji etycznej w celu uzyskania jej akceptacji.

OBOWIĄZEK LEKARZA PROWADZĄCEGO EKSPERYMENT MEDYCZNY POSIADANIA ODPOWIEDNICH KWALIFIKACJI

Art. 47. Eksperyment medyczny z udziałem człowieka może być przeprowadzony wyłącznie pod nadzorem lekarza posiadającego odpowiednio wysokie kwalifikacje.

OBOWIĄZEK LEKARZA UJAWNIANIA I PUBLIKOWANIA ODKRYĆ MEDYCZNYCH ORAZ INNYCH SPOSTRZEŻEŃ

Art. 48. Wszelkie odkrycia i spostrzeżenia związane z wykonywaniem zawodu lekarz winien przekazywać środowisku lekarskiemu i publikować przede wszystkim w prasie medycznej.

ZAKAZ PUBLIKOWANIA BADAŃ PRZEROWADZONYCH NIEZGODNIE Z ZASADAMI ETYKI LEKARSKIEJ

Art. 50. Wyniki badań przeprowadzonych niezgodnie z zasadami etyki lekarskiej nie powinny być publikowane.

OBOWIĄZEK LEKARZA UZYSKIWANIA ZGODY PACJENTA NA UDZIAŁ W DEMONSTRACJACH NAUKOWYCH LUB DYDAKTYCZNYCH

Art. 51.

1. Wymagane jest uzyskanie zgody pacjenta lub jego przedstawiciela ustawowego na udział w demonstracjach naukowych lub dydaktycznych.

2. Należy starać się o zachowanie anonimowości osoby demonstrowanej.

ZAKAZ PRZYJMOWANIA PRZEZ LEKARZA KORZYŚCI OD PRZEMYSŁU FARMACEUTYCZNEGO

Art. 51a.

1. Lekarz nie powinien przyjmować korzyści od przedstawicieli przemysłu medycznego, jeżeli może to ograniczyć obiektywizm jego opinii zawodowych lub podważyć zaufanie do zawodu lekarza.

2. Lekarz może przyjąć zapłatę od producenta leków lub wyrobów medycznych (sprzętu i wyposażenia medycznego) za wykonaną pracę, prowadzenie szkoleń i badań, które pogłębiają wiedzę medyczną lub zawodową, jeżeli ta zapłata jest współmierna do wkładu pracy lekarza.

ZAKAZ ODSTĘPOWANIA PRZEZ LEKARZA ZWIĄZANEGO Z PRZEMYSŁEM MEDYCZNYM OD RZETELNOŚCI I OBIEKTYWIZMU

Art. 51b. Lekarzowi mającemu związki finansowe z przemysłem medycznym nie wolno w żaden sposób odstąpić od podejmowania w pełni obiektywnych decyzji klinicznych lub działania w najlepszym interesie pacjentów i osób biorących udział w badaniach.

OBOWIĄZEK LEKARZA UJAWNIANIA SŁUCHACZOM WYKŁADÓW I WYDAWCOM PUBLIKACJI WSZELKICH ZWIĄZKÓW Z PRZEMYSŁEM MEDYCZNYM

Art. 51c. Lekarz powinien ujawniać słuchaczom wykładów oraz redaktorom publikacji wszelkie związki z firmami lub subwencje z ich strony, oraz inne korzyści mogące być przyczyną konfliktu interesów.

ZAKAZ UCZESTNICTWA PRZEZ LEKARZA W BADANIACH SPONSOROWANYCH NIEZGODNYCH Z ZASADAMI ETYKI

Art. 51d. Lekarz biorący udział w badaniach sponsorowanych przez producentów leków lub wyrobów medycznych (sprzętu i wyposażenia medycznego) musi się upewnić, że badania te są prowadzone zgodnie z zasadami etyki. Lekarz nie powinien uczestniczyć w badaniach naukowych, których celem jest promocja tych produktów.

OBOWIĄZEK LEKARZA UJAWNIANIA POWIĄZAŃ Z PRODUCENTAMI WOBEC PACJENTÓW, KTÓRZY MAJĄ BYĆ PODDANI BADANIOM SPONSOROWANYM PRZEZ TYCH PRODUCENTÓW

Art. 51e. Lekarz powinien ujawniać swoje powiązania z producentem leków lub wyrobów medycznych (sprzętu i wyposażenia medycznego) pacjentom, którzy mają być poddani badaniom sponsorowanym przez tego producenta.

ZAKAZ PRZYJMOWANIA PRZEZ LEKARZA WYNAGRODZENIA ZA SKIEROWANIA NA BADANIA SPONSOROWANE

Art. 51f. Lekarz nie może przyjmować wynagrodzenia za samo skierowanie pacjenta na badania prowadzone lub sponsorowane przez producenta leków lub wyrobów medycznych (sprzętu i wyposażenia medycznego).

OBOWIĄZEK LEKARZA BIORĄCEGO UDZIAŁ W BADANIACH SPONSOROWANYCH PRZECIWDZIAŁANIA NIEOBIEKTYWNEMU PRZEDSTAWIANIU ICH WYNIKÓW W PUBLIKACJACH

Art. 51g. Lekarz biorący udział w badaniach na zlecenie producentów leków lub wyrobów medycznych (sprzętu i wyposażenia medycznego) musi przeciwdziałać nieobiektywnemu przedstawianiu ich wyników w publikacjach.

ZAKAZ DYSKRYMINOWANIA PRZEZ LEKARZA OSÓB ZE WZGLĘDU NA DZIEDZICTWO GENETYCZNE

Art. 51h.

1. Lekarzowi nie wolno dyskryminować osób ze względu na dziedzictwo genetyczne.

2. Lekarz uczestniczący w badaniach, których celem jest identyfikacja nosicielstwa genu choroby lub genetycznej podatności na zachorowania, może je przeprowadzać jedynie dla celów zdrowotnych lub badań naukowych z nimi związanych, po uzyskaniu zgody pacjenta oraz umożliwieniu mu konsultacji genetycznej.

3. Lekarz może dokonać interwencji w obrębie ludzkiego genomu wyłącznie w celach profilaktycznych lub terapeutycznych zgodnie z art. 46 Kodeksu Etyki Lekarskiej.

4. Lekarz nie może uczestniczyć w czynnościach mających na celu wywoływanie dziedzicznych zmian genetycznych u człowieka.

OBOWIĄZEK LEKARZA ZASIĘGNIĘCIA OPINII INNEGO LEKARZA

Art. 54. W razie wątpliwości diagnostycznych i leczniczych lekarz powinien, w miarę możliwości, zapewnić choremu konsultację innego lekarza. Opinia konsultanta ma charakter doradczy, gdyż za całość postępowania odpowiada lekarz prowadzący leczenie.

ZAKAZ POSŁUGIWANIA SIĘ PRZEZ LEKARZA METODAMI SZKODLIWYMI LUB NIE ZWERYFIKOWANYMI

Art. 57.

1. Lekarzowi nie wolno posługiwać się metodami uznanymi przez naukę za szkodliwe, bezwartościowe lub nie zweryfikowanymi naukowo. Nie wolno mu także współdziałać z osobami zajmującymi się leczeniem, a nie posiadającymi do tego uprawnień.

2. Wybierając formę diagnostyki lub terapii lekarz ma obowiązek kierować się przede wszystkim kryterium skuteczności i bezpieczeństwa chorego oraz nie narażać go na nieuzasadnione koszty.

3. Lekarz nie powinien dokonywać wyboru i rekomendacji ośrodka leczniczego oraz metody diagnostyki ze względu na własne korzyści.

ZAKAZ SPEŁNIANIA PRFZEZ LEKARZA POLECEŃ PRACODAWCY SPRZECZNYCH Z ZASADAMI ETYKI

Art. 61. Lekarz urzędu państwowego, samorządowego lub jakiejkolwiek instytucji publicznej lub prywatnej powinien rzetelnie wypełniać zobowiązania zaciągnięte wobec tych instytucji; jednak lekarz nie powinien spełniać poleceń pracodawcy sprzecznych z zasadami etyki i deontologii lekarskiej.

ZAKAZ REKLAMOWANIA PRZEZ LEKARZA SWOICH USŁUG

Art. 63.

1. Lekarz tworzy swoją zawodową opinię jedynie w oparciu o wyniki swojej pracy, dlatego wszelkie reklamowanie się jest zabronione.
2. Lekarz nie powinien wyrażać zgody na używanie swego nazwiska i wizerunku dla celów komercyjnych.

OBOWIĄZEK LEKARZA ZWRACANIA UWAGI WŁADZOM I SPOŁECZEŃSTWU NA ZAGROŻENIA

Art. 71. Lekarz ma obowiązek zwracania uwagi społeczeństwa, władz i każdego pacjenta na znaczenie ochrony zdrowia, a także na zagrożenie ekologiczne. Swoim postępowaniem, również poza pracą zawodową, lekarz nie może propagować postaw antyzdrowotnych.

ZAKAZ PROWADZENIA PRZEZ LEKARZA BADAŃ MASOWYCH O CHARAKTERZE EPIDEMIOLOGICZNYM STWARZAJĄCYCH RYZYKO DLA ZDROWIA UCZESTNIKÓW

Art. 72. Lekarz przeprowadzający badania masowe o charakterze epidemiologicznym powinien mieć na celu uzyskanie wyników, które będą wykorzystane dla poprawy zdrowotności społeczeństwa. Badania te nie powinny stwarzać ryzyka zagrożenia zdrowia osób w nich uczestniczących.

Ostatnio dodane

LUIZJANA ODRZUCIŁA WHO, ONZ I WEF
LUIZJANA ODRZUCIŁA WHO, ONZ I WEF
LUIZJANA ODRZUCIŁA WHO, ONZ I WEF

Senat Luizjany jednogłośnie uchwalił ustawę zabraniającą trzem wiodącym organizacjom globalistycznym: Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), Organizacji Narodów Zjednoczonych (ONZ), Światowemu Forum Ekonomicznemu (WEF) sprawowania władzy w i nad stanem.

Senacki projekt ustawy nr 133 pozbawia WHO, ONZ i WEF jurysdykcji i władzy w stanie Luizjana.

Obowiązkowe Szczepienia Dzieci Nauka a Propaganda - Sejm RP - Parlamentarny Zespół ds. Ochrony Zdrowia i Życia Polaków
Obowiązkowe Szczepienia Dzieci Nauka a Propaganda - Sejm RP - Parlamentarny Zespół ds. Ochrony Zdrowia i Życia Polaków
Obowiązkowe Szczepienia Dzieci Nauka a Propaganda - Sejm RP - Parlamentarny Zespół ds. Ochrony Zdrowia i Życia Polaków

25 czerwca 2024 r. odbyło się w Sejmie II posiedzenie Parlamentarnego Zespołu ds. Ochrony Zdrowia i Życia Polaków, na którym posłowie Roman Fritz i Włodzimierz Skalik wysłuchali wykładu dr Mariusza Błochowiaka i dr Piotra Witczaka: "Obowiązkowe szczepienia dzieci. Nauka a mity".

Na podstawie analizy ponad 1200 publikacji naukowych i oficjalnych źródeł dr Błochowiak i dr Witczak wykazali, że obowiązkowe szczepionki podawane dzieciom w ramach kalendarza szczepień ochronnych są niebezpieczne,

MAFIA IZB LEKARSKICH - Prof. dr hab. n. med. Andrzej Frydrychowski
MAFIA IZB LEKARSKICH - Prof. dr hab. n. med. Andrzej Frydrychowski
MAFIA IZB LEKARSKICH - Prof. dr hab. n. med. Andrzej Frydrychowski

Na konferencji "Czego ci lekarz nie powie" prof. Andrzej Frydrychowski opisuje na własnym przykładzie w jaki sposób Izby Lekarskie zwalczają skuteczne metody leczenia "nieuleczalnych chorób", odrzucając przy tym przedstawioną literaturę naukową recenzowaną i publikowaną w najbardziej renomowanych czasopismach naukowych.

Konferencja - Nękani przez system i samorządy - Warszawa 25 czerwca 2024 r.
Konferencja - Nękani przez system i samorządy - Warszawa 25 czerwca 2024 r.
Konferencja - Nękani przez system i samorządy - Warszawa 25 czerwca 2024 r.

Ze względu na stałe represje ze strony samorządów zawodowych skutkujące postępowaniami dyscyplinarnymi, a nawet odbieraniem prawa wykonywania zawodu fundacja Fiat Iustitati zorganizowała konferencję poświęconą przedstawieniu problemu i podjęciu WSPÓLNIE dalszych działań, min. ZŁOŻENIA SKARGI DO TRYBUNAŁU KONSTYTUCYJNEGO.